ในส่วนของ นายบุญเชิด คุ่ยคร้าม เจ้าของและผู้จัดการบุญเชิดภาพยนตร์ กล่าวว่า ตนเองเดินทางมาฉายภาพยนตร์ให้กับวิญญาณบรรพบุรุษชมมากว่า 50 ปี แล้ว ตั้งแต่สมัยเป็นวัยรุ่นและเป็นลูกน้อง จนถึงวันนี้อายุ 60 ปีแล้ว ซึ่งขณะนี้มีทีมงานเป็นของตนเอง แต่ยุคปัจจุบันหนังกลางแปลงกำลังจะสูญหายจากงานวัด งานประเพณี รวมถึงอาชีพคนฉายหนังกลางแปลงก็ค่อยๆเลิกลากันไป แต่ตนเองด้วยใจรักจึงยังคงทำอาชีพนี้อยู่มาฉายหนังกลางแปลงให้ผีดูที่มูลนิธิพิจิตรสามัคคีแห่งนี้ได้รับค่าจ้างไม่มาก พอได้เป็นเบี้ยเลี้ยงลูกน้องและพออยู่ได้ก็พึงพอใจแล้ว ...นายบุญเชิดเล่าให้ฟังถึงประสบการณ์ที่ชวนขนหัวลุกขนพองสยองเกล้า โดยเล่าว่าเมื่อประมาณ 20 ปีก่อน ตนเองก็มาตั้งเครื่องฉายหนังแบบนี้ วันนั้นเป็นคืนเดือนหงาย แต่เริ่มพลบค่ำจู่ๆก็ปรากฏร่างชายชาวจีนสูงอายุลักษณะเหมือนอาแปะแก่ๆ นุ่งกางเกงขาก๊วย ใส่เสื้อคอกลมสีขาวแบบคนจีน โผล่มายืนข้างๆตนที่กำลังใส่ฟลิม์จะฉายหนังมาชวนคุยถามว่า วันนี้ฉายหนังเรื่องอะไรบ้าง ตนเองก็ตอบไปว่า ฉายหนัง 3 เรื่อง ส่วนเป็นเรื่องอะไรนั้นจำไม่ได้แล้ว ขณะพูดคุยอยู่นั้นตนเองก็ก้มหน้าก้มตาอยู่กับเครื่องฉาย พอสิ้นเสียงของการพูดคุย ตนเองจึงเงยหน้าขึ้นมา ก็ปรากฏว่าอาแปะคนดังกล่าวหายวับไปกับตา ทำเอาตนเองขนหัวลุก แต่ไม่กล้าเล่าให้ลูกน้องฟัง ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ลี้ลับที่ได้พบเจอในสุสานแห่งนี้ สำหรับการฉายหนังกลางแปลงให้ผีดูเริ่มฉายหลังจากพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าทันที ฉาย 3 เรื่อง กว่าจะจบ ก็เกือบเที่ยงคืน ซึ่งบรรยากาศเป็นไปอย่างวังเวง จะมีผู้ชมก็แค่เพียงกรรมการของมูลนิธิพิจิตรสามัคคีฯ และคนเฝ้าสุสาน 4-5 คน เท่านั้น ที่ใจกล้า ใจถึง นั่งดูอยู่เป็นเพื่อนกัน ซึ่งถือเป็นเรื่องแปลกแต่จริงที่เกิดขึ้นที่สุสานแห่งนี้